ไม่มีเวลาให้ตั้งตัว..ไม่มีช่องว่างของเหตุผลที่จะให้ใช้คำว่า "คราวหน้า"ไม่มีอะไรจะต้องคิดอีกแล้ว..เดินเข้าไปสิ...ไปหาเธอไง!ก่อนหน้านั้น 5 วัน..5 วันของการครุ่นคิดไปต่างๆ นานาทั้งปฏิกิริยาของคนรอบข้างไม่ว่าจะเป็นที่ร้านแมคฯ หรือเพื่อนๆ ที่รู้เรื่องเป็น 5 วันที่มีแต่คำถามและวันนี้เราก็คิดว่าคงจะเป็นวันที่ 6 ที่คำถามยังคงหมุนวนอยู่ในหัวจนกระทั่งเธอเดินสวนมาและยิ้มให้..เรารู้สึกเหมือนกับเวลามันหยุดลงที่ตรงนั้นคนในทอปส์ ซุปเปอร์มาร์เกต ไม่เยอะ แต่ทำไมเรารู้สึกเหมือนหูอื้อไปไม่มีเวลาให้ตั้งตัว..ไม่มีช่องว่างของเหตุผลที่จะให้ใช้คำว่า "คราวหน้า"ไม่มีอะไรจะต้องคิดอีกแล้ว..เดินเข้าไปสิ...ถึงแม้ว่าขาจะสั่นก็ตาม ก้าวไปหาเธอเลย!เดินตามเธอเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ต เรารู้สึกว่าเราเดินช้าเมื่อมองหาเธอไม่เจอแต่พอสายตาค้นหาได้แล้วว่าเธออยู่ที่แถวที่วางขายมาม่าก็อดจะตื่นเต้นไม่ได้พอจะนึกได้ว่าคราวหลังให้พกยาดมไว้ 1 หลอดเพื่อกันอาการจะเป็นลม (555+)ชั่วครู่ก็ไปหยุดอยู่ข้างๆ เธอ (ให้ตายสิ มันจะดี?)เธอ : อุ๊ย! ตกใจเลย มาซื้ออะไรคะเรา : ไม่ได้มาซื้ออะไรครับ แค่เดินมาหาเธอ : q^_^pมั่นใจว่าหน้าเราแดงแน่ๆ เพราะว่าเรารู้สึกว่าหน้าของเราร้อนหลังจากเธอหยิบมาม่ามา 2 กระป๋องเราก็เดินออกมาด้วยกันปีนี้เราก็อายุ 23 แล้ว เราก็ไม่เคยคิดว่าเราจะเก้ๆกังๆ ได้ขนาดนั้นเรา : ขอโทษครับ..ถามชื่อได้มั้ยครับ?เธอ : ชื่อ "วิ" ค่ะ แล้วชื่อะไรคะเรา : ชื่อ "กิจ" ครับพอเธอซื้อของเสร็จแล้ว เราก็ถาม :เรา : วิ, วิมีแฟนหรือยัง?เธอ : (ยิ้ม) ยังไม่มีค่ะพอจบการสนทนาลงความเงียบก็คืบคลานเข้ามาเวลาก็เดินไปเรื่อยๆ เรา 2 คนก็เดินคุยกันไปเรื่อยๆจากทอปส์เรา 2 คนก็เดินขึ้นไปชั้น G ที่เธอทำงานอยู่และก่อนจะถึงร้านเมคฯ เราก็หันไปแล้วก็..เรา : เราขอเบอร์โทรศัพท์วิได้มั้ย?เธอ : (ยิ้ม) ไม่ได้ค่ะเรา : (หูอื้อไปแล้ว)เธอ : ไปรามฯ..เดินทางดีดีนะคะ ไปทำงานก่อนนะเราไม่รู้จะพูดอะไรเลยตอนนั้น ได้แต่ยกมือขึ้นบ๊าย บาย เธอก็คิดอยู่นะว่าทำไมเราถึงได้เปิ่นได้ขนาดนี้นะเราเดาไม่ถูกว่าเพราะอะไรเธอถึงไม่ให้เบอร์โทรศัพท์เรา?เราคิดไม่ออกว่าเราควรจะทำยังไงต่อ?เราไม่คิดเลยว่าเราจะกล้าทำอะไรแบบนี้..แม้มันจะเปิ่นๆ ก็ตาม
<< November >>
S
M
T
W
F
26
27
28
29
30
31
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
<< 2008>>
